2004: werelden komen samen

Dit jaar begint mijn bedrijf een vorm aan te nemen die tot op heden herkenbaar is. De golf medewerkers van het eerste uur bereikt Hazenberg Archeologie: Hester van den Ende, Joris Lanzing en Sonja Jansen. Hazenberg Archeologie wordt daarmee een combinatie van nieuwe collegae die door Hazenberg Archeologie bijeen komen, en een groot deel van mijn oude Romeinse vriendenclub. Zo kwamen voor mij twee werelden samen. Over het algemeen is dat goed gegaan, soms botste er wel het een en ander.

Personeelsdag gecombineerd met pensioenvoorlichting in Groenlo

Als eerste meldde zich Hester van den Ende om archeologische assistentie te verlenen en te helpen met allerlei digitale werkzaamheden. Ik herinner me haar bijdragen aan de Archeologie Actueel Woerden Kerkplein, het maken van kaartmateriaal en het uitvoeren van allerlei bureauonderzoeken. Later zou zij in grotere projecten meedraaien, zoals in Ypenburg en de AMK Zuid-Holland (zie onder). Ook paste zij in de kern van het jonge bedrijfje. De discussies tussen Hester en mij door de jaren heen logen er niet om. Vaak waren verschillende verwachtingen hiervan de oorzaak. Soms voelde ik me echt een oude kerel maar steeds kwam het goed en nu, na al die jaren, begrijpen we elkaar helemaal en hoop ik dat zij zich na een lange tijd detachering weer op het Leidse honk meldt.

En dan Sonja Jansen. Zij versterkte ons team als telefoniste/secretaresse. Onze eerste echte overhead-functie. Inmiddels is zij bepalend voor de sfeer in binnen het bedrijf. En vele klanten en collega-archeologen kennen haar als de stem van Hazenberg Archeologie. Dagelijks vinden vele collegae bij haar rust in hun drukke leven.

In 2004 komt ook wel een eerste financiële tegenvaller. De zorg voor een goede pensioenregeling bleek een zeer langdurig proces, waardoor onverwacht een grote pensioenschuld was ontstaan. En dat terwijl we als groeiende club ook hier en daar wel met een groeiende overhead werden geconfronteerd. We troffen maatregelen om de premies versneld te betalen. Binnen een jaar hadden we de boel weer op orde. Dat waren de laatste schulden van Hazenberg Archeologie. Nadat de eerste jaren soepel en bijna zorgeloos waren geweest besefte ik nu – ik wist het van tevoren wel natuurlijk – dat een eigen bedrijf toch ook wel zorgen met zich mee brengt. Juist in deze momenten kon ik terugvallen op de rijke ervaring van Hans Bouwer, mijn vriend en accountant. Elk bedrijf kent zijn moeilijke momenten. En hij zag die momenten al 40 jaar komen en (soms) gaan.

Inmiddels waren de onderzoeken in Tiel-Medel tot volle bloei gekomen: grootschalige Bronstijd-opgravingen van ARC en Archol. Monica Dütting had er haar handen vol aan. Zij had het ook druk met een tijdelijke vervanging van de leiding over de ARC-vestiging in Geldermalsen. Een lange tijd zijn daardoor de contacten met het ARC, met name Jan Schoneveld en Cuno Koopstra, intensief geweest.

In Woerden waren de grootschalige opgraving afgelopen maar zouden juist rommelige jaren aanbreken. Met name veroorzaakt door de geplande bouwactiviteiten binnen het toekomstige monument. Het castellum zelf hadden we gemeden zodat het kon worden beschermd. Vooraf was echter wel overeengekomen dat op sommige locaties kon worden gebouwd met archeologie-vriendelijke maatregelen. Een zeer complex verhaal, maar door de onhandigheid van de projectontwikkelaar, mijn onervarenheid in deze materie en de starheid van de Rijksdienst, leidde dit tot wanstaltige AMZ- activiteiten.
Op enig moment moesten we een PvE schrijven van 25 kantjes dik voor een sloopbegeleiding. Voor een buitenstaander niet te begrijpen. En het schokkende was dat we in die dagen ook het PvE voor de eerste opgravingen op Forum Hadriani zagen: 2 kantjes!!! Dit heeft tot zoveel irritatie tussen de gemeente en de ROB geleid totdat op enig moment Wethouder Groenwegen in de regionale pers zei dat Woerden wel genoeg had gedaan en zich niet meer liet koeieneren door het rijk. Het liep met een sisser af maar het succes van Woerden heeft de partijen lange tijd niet écht bijeengebracht.

Joris Lanzing begon zijn werk bij ons volgens mij met de Zuidwestelijke Randweg ten zuiden van Gouda. Dat project beleeft inmiddels zijn 7e verjaardag en is daarmee het langst durende project van het bedrijf. En dat terwijl het een klein projectje betreft. Vorige week hoorde ik Joris weer beweren dat het veldwerk nu binnenkort echt gaat beginnen. Ja, ja, Joris …

Van groot belang voor de ontwikkeling van het bedrijf zou de actualisering van de Provinciale Archeologisch Monumentenkaart Zuid Holland worden. Het was bijzonder om dit project mogen doen, want de totstandkoming van de eerste AMK uit 1994 vormde mijn eerste schreden in de professionele archeologie. Onder leiding van Wilfried Hessing en met onder anderen Rien Polak ontwierpen we de eerste AMK van Nederland die overal navolging zou krijgen. Nu na 10 jaar mocht mijn bedrijf deze kaart actualiseren. Een enorme klus, waarvoor we een heel team moesten samenstellen. Dit betekende dat het bedrijf een nieuwe fase inging. Naast grotendeels seniors groeide het contingent junioren/medioren waardoor enige vorm van hiërarchie begon te ontstaan.

Tenslotte herinner ik me nog de laatste dagen voor de Kerst. Misschien was het wel tussen Kerst en oudjaar. Nog even een bureauonderzoekje voor een kerel uit Warmond. En in dat bureauonderzoekje had ik zelfs genoeg reden gevonden om van vervolgonderzoek af te zien. Toch een fijn advies voor een klant. Maar van dankbaarheid was geen  sprake. De factuur van € 975 is nooit betaald. Ik ben er nog een keer langs geweest en heb dikwijls gebeld. Geen contact. Drukte om de leuke zaken zorgden ervoor dat ik er geen verder werk van heb gemaakt. Ik heb er toch een beetje spijt van. Ik vertel dit verhaal  omdat het we in de gelukkige situatie zitten dat voor het overige alle rekeningen wel zijn betaald. We hebben alleen maar betrouwbare klanten. Dat is toch een zegen!