2003: Romeins spektakel en weerzien met vrienden

Het jaar waarin een Romeins schip voor veel spektakel zorgde. Maar daar was in het begin nog geen sprake van. De eerste maanden werd duidelijk dat Medel een heel bijzonder project was en veel energie zou vergen. Medel is een bedrijvenpark bij Tiel waar prachtige archeologie mogelijk was. Veel Bronstijd en Romeinse Tijd in een weids landschap met de Betuweroute op een steenworp afstand. Vreemd genoeg was de archeologie buiten het bestemmingsplan gehouden. Dat betekende dat Monica en ik zelf een archeologieprogramma konden bedenken. Vanwege het ontbreken van een verplichting wilde het bestuur – volledig te begrijpen – niet de hoofdprijs betalen voor de opgravingen. Aan ons dus de taak om keuzes te maken die toch zinnige resultaten opleverde. Ik vermoed dat hier de kiem is gelegd voor een aanpak die in 2011 mogelijk tot volle bloei zal komen. Over Medel volgend jaar meer.

Monica Dütting en Everhard Bulten op het kantoor van Hazenberg Archeologie. Op de achtergrond: Gordon

We beleefden in die tijd veel avonturen met de inzet van Everhard Bulten bij ArcheoMedia. Daar werkte hij sinds een half jaar als senior. Hoewel we hoopvol begonnen aan de klus begonnen, bleken onze bedrijven toch geen gelukkige combinatie. Mijn bedrijf kwam uit de oude archeologie (ROB, universiteiten, studentikoos) en ArcheoMedia was een vertegenwoordiger van de ‘nieuwe archeologie’ en het initiatief van milieukundig adviesbureau Arnicon, dat mogelijkheden zag in de privatisering van de archeologie. Na negen maanden bood onze inbreng te weinig en bood het avontuur voor Everhard te weinig bevrediging. ArcheoMedia en Hazenberg Archeologie gingen uit elkaar. En toch had het een aantal zaken opgeleverd: negen maanden werk voor ons en een senior voor Archeomedia, veel levenswijsheid voor de partners en vooral een leerzame tussenstop voor Everhard met positieve gevolgen. Inmiddels is hij al weer oudgediende bij de gemeente Den Haag als projectleider Prehistorie.

En dan toch: de Woerden 7. Een hele fijne ontdekking. En dat terwijl juist ik met grote stelligheid in AD/Het groene hart had verkondigd dat we met zekerheid GEEN schip zouden vinden. Maar het werd een mooie tijd en het gaf ons een hoop mogelijkheden om de Romeinen in Woerden beroemd te maken. DE ontdekking van de woerden 7 gebeurde enkele weken na de opgraving van DE Meern 1, waar wij mochten helpen met de publieksvoorlichting in de vorm van De Gave Graafdagen en RomeinsSchip.nl. Daar hebben we ook goed kunnen afkijken welke mogelijkheden een Romeins schip biedt. Over de Woerden 7 weten de lezers van deze blog waarschijnlijk voldoende. Voor mijzelf en enkele collegae zal het schip ons hopelijk blijven achtervolgen.

In het jaar 2003 maakten enkele wetenschappers een tussenstop bij Hazenberg Archeologie. Zo werkte de archeozoöloog Chiara Cavallo enkele maanden bij ons. Zodra zij echter goed was ingewerkt kwam voor haar de prachtige mogelijkheid om bij de Universiteiten van Leiden én Amsterdam onderwijs te geven en onderzoek te doen.

Heel bijzonder was het feit dat mijn goede vriendin Anne de Hingh bij mij kwam werken. Volgens mij vers uit Antwerpen, waar ze haar museum-avontuur had afgesloten. Ook zij heeft veel geholpen met het spektakel rond de Woerden 7. Vervolgens stortte ze zich met Wouter op het boek de Romeinen in Valkenburg. Waarover later meer.

Hans Siemons met hypermoderne (voor die tijd) mobiele telefoon. Erg handig.

Ja, zo is Wouter al genoemd. Direct na de opgraving van de Woerden 7 stapte hij over van het ADC naar Hazenberg Archeologie. Na overleg met accountant/virend Hans Bouwer. Wij wilden wel zeker investeren in zijn promotieonderzoek bij de VU over het Romeinse platteland. Voor hem een goede aanleiding om zich bij ons aan te sluiten. En stukje bij beetje kwamen de oude vrienden bijeen: Hans, Wouter en Tom.

2003 was ook het jaar waarin een aantal langdurige projecten begon, die inmiddels allemaal afgerond zijn. Uitwerking van de neolithische opgraving van Ypenburg (af in 2008), Romeinen in Valkenburg (af in 2005), Publicatie opgravingen Kerkplein (af in 2007) en promotie Wouter (af in 2008). En we laten we natuurlijk niet de uitwerking van de opgraving Hogeveld in Wateringsveld vergeten, die Hans zelfs pas in 2009 zou afronden. Deze langdurige projecten hebben lang een zware wissel op de medewerkers en het bedrijf getrokken. Maar inmiddels kijk ik geregeld trots naar de vele prachtige boeken dit het bedrijf heeft gemaakt. Ik hoop dat er nog vele zullen volgen.

 

2003

 

Het jaar waarin een Romeins schip voor veel spektakel zorgde. Maar daar was in het begin nog geen sprake van. De eerste maanden werd duidelijk dat Medel een heel bijzonder project was en veel energie zou vergen. Medel is een bedrijvenpark bij Tiel waar prachtige archeologie mogelijk was. Veel Bronstijd en Romeinse Tijd in een weids landschap met de Betuweroute op een steenworp afstand. Vreemd genoeg was de archeologie buiten het bestemmingsplan gehouden. Dat betekende dat Monica en ik zelf een archeologieprogramma konden bedenken. Vanwege het ontbreken van een verplichting wilde het bestuur – volledig te begrijpen – niet de hoofdprijs betalen voor de opgravingen. Aan ons dus de taak om keuzes te maken die toch zinnige resultaten opleverde. Ik vermoed dat hier de kiem is gelegd voor een aanpak die in 2011 mogelijk tot volle bloei zal komen. Over Medel volgend jaar meer.

 

We beleefden in die tijd veel avonturen met de inzet van Everhard Bulten bij ArcheoMedia. Daar werkte hij sinds een half jaar als senior. Hoewel we hoopvol begonnen aan de klus begonnen, bleken onze bedrijven toch geen gelukkige combinatie. Mijn bedrijf kwam uit de oude archeologie (ROB, universiteiten, studentikoos) en ArcheoMedia was een vertegenwoordiger van de ‘nieuwe archeologie’ en het initiatief van milieukundig adviesbureau Arnicon, dat mogelijkheden zag in de privatisering van de archeologie. Na negen maanden bood onze inbreng te weinig en bood het avontuur voor Everhard te weinig bevrediging. ArcheoMedia en Hazenberg Archeologie gingen uit elkaar. En toch had het een aantal zaken opgeleverd: negen maanden werk voor ons en een senior voor Archeomedia, veel levenswijsheid voor de partners en vooral een leerzame tussenstop voor Everhard met positieve gevolgen. Inmiddels is hij al weer oudgediende bij de gemeente Den Haag als projectleider Prehistorie.

 

En dan toch: de Woerden 7. Een hele fijne ontdekking. En dat terwijl juist ik met grote stelligheid in AD/Het groene hart had verkondigd dat we met zekerheid GEEN schip zouden vinden. Maar het werd een mooie tijd en het gaf ons een hoop mogelijkheden om de Romeinen in Woerden————– LINKIE————— beroemd te maken. DE ontdekking van de woerden 7 gebeurde enkele weken na de opgraving van DE Meern 1, waar wij mochten helpen met de publieksvoorlichting in de vorm van De Gave Graafdagen en RomeinsSchip.nl. Daar hebben we ook goed kunnen afkijken welke mogelijkheden een Romeins schip biedt. Over de Woerden 7 weten de lezers van deze blog waarschijnlijk voldoende. Voor mijzelf en enkele collegae zal het schip ons hopelijk blijven achtervolgen.

 

In het jaar 2003 maakten enkele wetenschappers een tussenstop bij Hazenberg Archeologie. Zo werkte de archeozoöloog Chiara Cavallo enkele maanden bij ons. Zodra zij echter goed was ingewerkt kwam voor haar de prachtige mogelijkheid om bij de Universiteiten van Leiden én Amsterdam onderwijs te geven en onderzoek te doen.

 

Heel bijzonder was het feit dat mijn goede vriendin Anne de Hingh bij mij kwam werken. Volgens mij vers uit Antwerpen, waar ze haar museum-avontuur had afgesloten. Ook zij heeft veel geholpen met het spektakel rond de Woerden 7. Vervolgens stortte ze zich met Wouter op het boek de Romeinen in Valkenburg. Waarover later meer.

 

Ja, zo is Wouter al genoemd. Direct na de opgraving van de Woerden 7 stapte hij over van het ADC naar Hazenberg Archeologie. Na overleg met accountant/virend Hans Bouwer. Wij wilden wel zeker investeren in zijn promotieonderzoek bij de VU over het Romeinse platteland. Voor hem een goede aanleiding om zich bij ons aan te sluiten. En stukje bij beetje kwamen de oude vrienden bijeen: Hans, Wouter en Tom.

 

2003 was ook het jaar waarin een aantal langdurige projecten begon, die inmiddels allemaal afgerond zijn. Uitwerking van de neolithische opgraving van Ypenburg (af in 2008), Romeinen in Valkenburg (af in 2005), Publicatie opgravingen Kerkplein (af in 2007) en promotie Wouter (af in 2008). En we laten we natuurlijk niet de uitwerking van de opgraving Hogeveld in Wateringsveld vergeten, die Hans zelfs pas in 2009 zou afronden. Deze langdurige projecten hebben lang een zware wissel op de medewerkers en het bedrijf getrokken. Maar inmiddels kijk ik geregeld trots naar de vele prachtige boeken dit het bedrijf heeft gemaakt. Ik hoop dat er nog vele zullen volgen.